Gepubliceerd: vandaag

Perron gaat sluiten. Deze keer echt. De Bunker. Dat donkere hol in dat gebouw aan de Schiestraat dat al 15 jaar volgende week gesloopt gaat worden.

Het is zover. Het is genoeg geweest. En niet omdat dat gebouw dat al 15 jaar gesloopt gaat worden, eindelijk tegen de vlakte gaat. Perron sluit omdat het tijd is.

Er is een tijd van komen en er is een tijd van gaan. En hoewel we bij Perron heel vaak, heel langdoorgingen, stopt de muziek op een dag toch.

De closing begint nu. We gaan Perron nog dertien weekenden uitspelen zoals je van ons gewend bent. Dertien weekenden oude bekenden en nieuwe helden tot we eindigen in mid april. Hetzelfde weekend als onze opening in 2011. Een andere tijd. Toen was de lucht blauwer en kon je een maand leven van een kwartje.

Vanaf dat eerste weekend in 2011 was het vol gas. Van Jeff Mills tot Anita Meyer, van Ben Klock tot David Vunk, altijd onder het wakend oog van onze bloedeigen Connie. We waren een podium voor lage cultuur. Een oase voor nachtbrakers, rauwdauwers, spijbelaars en bootwerkers. We waren een plek om los te laten, door te halen, vast te klampen en om te denken.

Perron. Altijd opererend onder de dreiging van de ontwikkelende stad. Die dreiging haalde ons in in 2015, toen de gebiedsontwikkeling zou beginnen. We waren een heel weekend open. We dansten alsof ons leven ervan afhing. We gaven iedereen een sjaal met daarop PERRON 2025 om verwarring te zaaien.

Er was geen plan, maar wel overtuiging. Wat dat betreft is er nooit iets veranderd. Noem het geluk, noem het manifesteren, maar nadat de bar twee jaar lang stof had staan verzamelen, openden we in 2018 weer.

Met de sluiting van Perron verdwijnt er een plek, een locatie, een club. Maar waar Perron van gemaakt was: de mensen, de dansers, het personeel, de artiesten; de ziel, dat blijft. Die gaan nergens heen, die brengen het gevoel voort. Perron is altijd een plek geweest die werd gemaakt en gedragen door de community, en die community leeft voort. Iedereen die Perron de afgelopen vijftien jaar heeft gemaakt tot wat het was, verdient alle lof.

Want 2025 kwam en 2025 ging, en nu we onze eigen gedroomde toekomst voorbij zijn gestevend, is het tijd om nog één keer te laten zien wat Perron, Perron maakt. Met onze vrienden en familie, onze vage kennissen en verloren liefdes, met Rotterdam.

Zie je snel, voordat het te laat is.