Loading...
Earth Trilogy
*

Voor sommige mensen is het bezoeken van een feest een uitje dat elke week wordt uitgevoerd. Anderen hebben iets met zichzelf goed te maken. Een minder gezellige week wegens drukte op het werk of anderszins. Uitgaan is dan een perfecte uitlaatklep. Heb je een beroep waarbij je fysieke inspanning verricht dan kun je lekker losgaan voor de buis of door een goed boek te lezen. Is jouw inspanning mentaal dan heb je vaak de ontspanning door je fysiek los te gooien. Zodra je kiest voor uitgaan en dansen dan mag zo een nacht eigenlijk niet mislukken. Dat geldt zeker in het geval dat je ervoor kiest om op één dag in het weekend uit te gaan.
Ik heb het vermoeden dat men deze kennis bij Earth bezit en ook steevast hanteert. Zaterdag 10 november en het derde (dus laatste) deel van Earth Trilogy gaat van start. Plaats van handeling is opnieuw de Paradiso in Amsterdam. We gaan het beleven.

Ik ben niet zo dol op de Paradiso als uitgaansgelegenheid. Waar velen deze poptempel (zij was ooit een kerk) aanbidden om haar geschiedenis, bekijk ik het even anders. Ik zie helaas een moeizame rij voor de deur waar ik tegenop kijk als tegen een besneeuwde helling die ik zonder spikes moet bedwingen. Ik zie veel te streng deurbeleid waarbij je nog net niet gevisiteerd wordt. Veel lucht en weinig bijt zeg ik maar zo. Maar goed, ik ben hier om het feest der feesten dat men nu in Paradiso houdt bij te wonen en mee te genieten van de ultiem goede keuze. De rij gaat nu weer eens sneller dan hij lang is en voor ik het door heb sta ik binnen. Nadat mijn pakje sigaretten zelfs is gechecked mag ik dan eindelijk in de volgende bottleneck der ergernis aanschuiven, de garderobe. Ook hier gaat het verrassend sneller dan ik rekening mee kon houden. Mijn feest kan dan eindelijk nu beginnen.

Op het menu van het laatste deel van dit drieluik staan: Jamie Anderson, Terry Lee Brown jr. en Per in de grote zaal. In de kleine zaal boven mogen Estroe, Francesco Pico en Onno de menigte vermaken. In de kelder hebben we een uiterst smerig duo, De Man Zonder Schaduw & Michael 'Ille Bitch' von L. die samen met de Nederlandse minimalkoningin, Sandrien los gaat. Ik heb wegens de drukte een keuze vooraf gemaakt van wie ik vanavond eens goed ga beluisteren. Bij de drukte die de succesvolle nachten van de organisatie Earth opleveren is dit voor mij alleen maar handig.

Als eerste kies ik voor de kelder waar De Man Zonder Schaduw & Ille Bitch net begonnen zijn. Net als bij iedereen die de nacht mag 'openen' is het hier nog rustig zodat ik de draad van mijn verhaal tegen 0130hrs oppak. De grote zaal is nog steeds niet erg vol maar de kelder is inmiddels ontdekt. Het is niet mijn stijl om te zeggen dat het lag aan Jamie dat er naar verhouding meer mensen in de kelder waren dan in de grote zaal. Ik denk dat ik het eerder om zal moeten draaien. Het duo DMZS/Ille Bitch is gewoon lekker bezig. Eerlijk gezegd had ik dit wel verwacht maar de toenemende drukte in de kelder begint nu toch wel boekdelen te spreken. Ik houd het erop dat het wederom een zonovergoten succes was van De Man en 'zijn Bitch. Mijn opnameapparaat had ik weer niet bij me zodat ik je nu maar opscheep met een set die ik op een andere blije locatie eerder had opgenomen. Veel kijk- en luisterplezier en ik zie je hieronder weer terug.

In de grote zaal is nu Terry Lee Brown jr. bezig met zijn set en het klinkt pittig. De van oorsprong Duitse DJ is in 18 jaar uitgegroeid vanuit de underground. Veel van zijn werk is gereleased onder het label Plastic City maar zijn laatste release is van twee maanden terug onder een Oekraïns label, Manuscript Rec. Je kunt zeggen dat hij een liefhebber is van vele stromingen binnen de dance muziek. Dit is dan ook goed te horen in zijn sets.
Boven in de kleine zaal is het intussen tijd om de Amsterdamse Estroe te beleven. 'Music as a medication' is de eigenheid waarmee deze pittige dame je vermaakt. Best een leuke slagzin voor deze gediplomeerde verpleegkundige maar hoe krijgt dat dan vorm? Het is gemakkelijk om te stellen dat je het zou moeten beleven maar ik ga toch iets verder. Ik ben zelf een liefhebber van artiesten die het voor elkaar krijgen een set met lange tracks te spelen. Het is dan fijner om in de flow van de set te komen zonder dat je er meteen uit wordt gelokt door weer een ander mooi nummer. Estroe behoort daarmee tot een van de weinigen die dit beheersen en ook echt toepassen. De een noemt het eentonig, de ander zal het driven noemen. Ik sluit me aan bij de laatste met de aantekening dat het absoluut geen ongefundeerd gebeuk is maar juist heel energiek. Zeg maar een onderdeel van een reis, die van Estroe

MykeKnight2






Earth Paradiso Trilogy Part 3
*



Like DJGuide

layer1 area