Klik hier voor de foto's van Salon Rouge
Deze avond zou ik the new sexy afternoon party, Salon Rouge, samen met mijn partyanimal in crime gaan bezoeken. Eigenlijk was ik helemaal gebroken van alles wat ik die dag en week al had gedaan, maar belofte maakt schuld en tegen 1 uur was ik mijn fiets aan het parkeren in de buurt van de Thalia Lounge. Mijn fiets goed vastsjorrend aan een lantaarnpaal met daaraan een enorm pamflet van het desbetreffende feest, zag ik dat er helemaal geen rij was. Ik trok vrij snel de conclusie dat het dan binnen wel niet zo druk zou zijn. Het moment dat ik de zaal binnenstapte bevestigde dat. Iedereen stond aan de zijkant van de zaal en ontweek de dansvloer, zoals eigenlijk altijd aan het begin van een feest. De drank moet eerst in de man zijn, voordat er een voet op de vloer gezet zal worden en de heupen alle kanten op vliegen. Bij de bar was het dan ook aardig druk. Het leek wel of iedereen met man en macht alcohol naar binnen aan het stouwen was om moed in te drinken.
Met een sambuca in mijn hand liet ik me in een van de vele banken die de Thalia Lounge rijk is neerstrijken. Om mij heen kijkend zag ik een divers, wat ouder publiek. Leuk, want ook al ben ik nog maar 23 zomers jong, het lijkt wel alsof tegenwoordig de zalen met baby's gevuld worden. Een heerlijke ongedwongen sfeer kwam me tegemoet en terwijl ik daar op een bank zat, nippend aan mijn sambuca, liet ik mijn hoofd op en neer gaan op de maat van de muziek van Mike West. Rustig bouwde hij op en maakte iedereen vast warm voor wat er nog zou komen. Dj Jamie Lie a Kwie, hoe verzint hij het, nam het van Mike West over. Hij kreeg zelfs mij van de bank af en dat is heel wat te bedenken hoe moe ik was en hoe lekker die bank zat. Of zou het komen doordat de sambuca in mijn bloedbanen begon te stromen? Gouden oude kwamen langs en die doen het altijd goed. Je doet je ogen dicht en waant je direct in hele andere sferen. Af en toe een rocknummer. Gedurfd en wel wat vernieuwend. Geen slechte woorden dus voor deze kersverse dj. Het publiek zal het alleen maar met me eens zijn geweest, want wat er was ging dan wel los.
Joey Daniel volgde Jamie Lie a Kwie op, maar tegen die tijd begon de helft van de zaal al leeg te stromen. Ben je eindelijk blij dat er een wat ouder publiek is, moeten die oude vellen weer bijtijds naar bed. Moeten ze bijvoorbeeld de volgende dag voetballen. Wel netjes van Joey Daniel dat hij desondanks dat iedereen wegebt, hij het overige publiek wel aan het dansen krijgt en dus het barprobleem van eerder die avond volledig van de baan was. Naarmate de tijd verstreek kreeg ik al meer handigheid in het manoeuvreren van in de ene hand een fototoestel en in de andere hand mijn sambuca. Schaamtegevoel was bij de meeste bezoekers hoe later het werd ook ver te zoeken. De ene na de andere malloot stond op het podium zijn geurige oksels te luchten. Ik heb dan ook af en toe zwaar fronsend gekeken bij al dat mafs wat aan mij ogen voorbij kwam. Gelukkig dat de geuren ervan nog niet in mijn neusholten binnen waren gedrongen. Misschien bij anderen wel en dat daardoor zo snel mensen vertrokken.
Helaas voor Salon Rouge dat het een avond was die niet de geschiedenisboeken in zal gaan als legendarisch. Sfeer wordt mede bepaald door mensen en die miste Salon Rouge dit keer wel. Na een paar uur had ik het dan ook wel gezien.
Klik hier voor de foto's van Vida Latina
De nacht was echter nog jong en de paar sambuca's die ik gedronken had, vroegen alleen maar naar meer. Op naar de volgende tent en wat is makkelijker om tegenover de Thalia Lounge naar Off-Corso te gaan. Even een korte babbel met de organisator en ik kon naar binnen. Meteen was ik al blij dat ik Thalia verlaten had. Het oude theater inlopend, de trap omhoog, begon het van binnen al te kriebelen. De muziek, opzwepend. Je zou denken dat het concept van Salon Rouge meer zou aanspreken bij het grote publiek, echter was het een stuk drukker bij Off-Corso. Het sexy gehalte qua muziek lag hier beduidend hoger en je gehoor werd dan ook flink geprikkeld. Ik was belandt in Vida Latina. Sexy latin house & moving eclectic beats kwamen mij tegemoet. Natuurlijk meteen mijn vaste plekje bij de dj opgezocht en het enige wat ik dacht was bring it on. Ik was er klaar voor. De beats van Rishi Romero lieten me niet stil staan en dat gold ook voor het publiek. De zaal danste van voor tot achter.
Helaas trok ook dit feest deze avond geen volle zalen, want na een klein uurtje begon het ook hier leeg te lopen. Zou het wat met de vrijdagavond te maken hebben of had ineens half Rotterdam de volgende dag belangrijke dingen te doen? Na nog wat rondstruinen en de sfeer opsnuiven, ofwel anders gezegd, na teveel sambuca's voor een mede partyanimal was het tijd om naar huis te gaan. Het was allemaal leuk geweest. Buiten nog wat kattenkwaad uithalen met het pamflet waar de fiets geparkeerd stond en off I go, back home.
Anne
