Mijn laatste bezoek aan "Lolita Club" dateert alweer van 4 december vorig jaar en ondanks dat de tijd niet bepaald stil heeft gestaan kreeg ik bij binnenkomst toch het idee dat ik in exact dezelfde sfeer als die van 4 maanden geleden terecht was gekomen. Van meet af aan is meteen overduidelijk welk feest je bezoekt, de enige vraag die je op het puntje van je tong kunt voelen branden wordt gevoed door de benieuwdheid naar wat het is waardoor je dit keer door de conceptbedenkers geprikkeld zult worden.
In grote lijnen niets veranderen om het gekozen thema haar eigen gezicht te laten behouden is knap moeilijk omdat het gevaar om in eindeloos geestdodende herhalingen te vervallen altijd op de loer ligt. Om een maandelijks terugkomend iets dezelfde ondeugende uitstraling mee te geven zonder dat het afgezaagd raakt is wat mij betreft knap kunstig, steeds weer moet je opnieuw veranderende nuances aanbrengen zonder dat dit ten koste gaat van de achterliggende gedachte waarmee 't allemaal begon.
Hoe verpak je iets zonder dat het te onherkenbaar wordt en hoe hou je iets verfrissend en spannend ?
Hoe leg je linken naar de realiteit van het dagelijks leven zonder de indruk te wekken wereldvreemd te zijn en hoe pas je actualiteiten in op een manier die niemand in onze multi-culti maatschappij tegen de borst stuit. Hoe zorg je voor de knipoog waardoor iedereen snapt waar het om draait binnen de muren van je hippe tent en hoe voorkom je dat wat eerst innovatief was langzaam uitgemolken saai wordt ?
Voor antwoorden op meer van dit soort prangende vragen is een bezoek brengen aan Now + Wow, bij een volgende editie van het feest ter ere van het oneerbare, onontbeerlijk. Nergens anders kunnen ze je door middel van visuele stimulatie in een tijdsvacuüm laten belanden. Alsof je na jaren opnieuw op vakantie gaat naar een bestemming die, hoe veranderd ook, toch in grote lijnen hetzelfde gebleven is.
Je herkent de contouren van vroeger, het gevoel wat je erbij krijgt is onverminderd gelijk en vertrouwd.
Lolita is half vrouw en half kind, ze is in staat om je te verleiden tot het doen van dingen waar je zwaar spijt van krijgt. Ze neemt je mee naar de speeltuin van verderf, huppelend streelt ze je fantasie en laat ze je vergeten dat ze je dochter had kunnen zijn. Ze kijkt je diep in de ogen en net als je lichamelijk in staat bent om haar als een volwassene te beminnen pakt ze je hand om samen 'n ijsje te gaan kopen.
Je schrikt wakker en realiseert je dat je ontsnapt bent, niets begaan en maar net op tijd weerstaan !!
Als de sfeer juist is kun je alles maken, haar bepalen en vasthouden is iets wat Ted Langenbach met zijn team als geen ander weet te bewerkstelligen. Niks verzwijgen of ontlopen, gewoon confronterend om het binnen zijn muren bespreekbaar te maken. Men heeft een hoge hoed die overloopt met ideeën en het lijkt erop dat ze nog tijden kunnen teren op de inhoud alvorens het zal gaan vervelen, de magie om 'n unieke sfeer te laten ontstaan bestaat echt ! en bij Now + Wow heeft men de toverformule.
Het is eind mei 2003 en Benny Rodrigues draait een urenlange set op "Overload" in Maastricht. Er is geen kip te bekennen in de zaal waar hij draait en omdat er toch weinig eer te behalen valt raken we aan de praat over de leegte die we gezamenlijk voelen nu de club, waar hij resident DJ was, dicht is. Benny is van mening dat het niet te lang moet gaan duren omdat zijn rijzende ster toch verbonden is met de Club, hij mist de inspiratie en de artistieke omgeving om optimaal te kunnen presteren/draaien.
Het is inmiddels bijna mei 2005 en Benny draait weer als vanouds of beter, hij en de Club hebben de vervelende periode overleefd en gezamenlijk klimmen ze weer verder naar ongekende hoogtes. Het zijn de ingrediënten die er voor zorgen dat het voorgeschotelde goed verteerbaar is, de combinatie van de vele factoren maken het dusdanig smakelijk dat je vanzelf honger krijgt naar 'n volgende keer.
Er is weinig zo smakelijk als 'n nachtelijk hapje Now + Wow, ga dat proeven mensen... Trust Me !!!
Cheminius
