Een knotsgekke race dwars door Europa, dat leek mij wel wat. De bedoeling is met een auto van 500 euro de finish zien te halen en onderweg zoveel mogelijk lol maken, vorig jaar is de CarbageRun voor het eerst gehouden met 60 deelnemers, dit jaar zijn het ruim 200 teams die deelnemen en volgend jaar? Wat deze run uniek maakt is dat er een originaliteitprijs valt te winnen, op die manier probeert iedereen toch een beetje origineel te zijn, de één wat meer dan de ander, maar dat maakt het geheel een mooie verzameling van de meest gekke creaties, waardoor je onderweg zo door hebt of je een carbagerunner tegenkomt.
Hardenberg naar Berlijn.
De lol begint al bij de start tweehonderd CarbageRun mobielen ontmoeten elkaar, plus minus 600 Nederlanders die meedoen aan deze run. Iedereen wilt opvallen, hetzij door toeters, zwaailichten, dikke audio installaties, rook machines, of door heel de auto er apart uit te laten zien. De foto’s spreken voor zich. Alle auto’s worden nog gecontroleerd door de organisatie, er worden nog wat lampjes verwisseld en dan is het moment daar, na een praatje van de burgemeester van Hardenberg en de organisatie kan de CarbageRun 2010 van start. Tweehonderd teams proberen tegelijk uit de plaatselijke parkeergarage van Hardenberg te komen. Maar dan toch de parkeergarage uitgekomen en een lange stoet van mensen staan te wachten om ons uit te zwaaien, wat een belevenis nu al, er staan mensen tot aan de rand van de stad, het lijkt wel de start van de tour in Rotterdam.
En dan begint de fun pas echt in vijf dagen door Duitsland Polen Tsjechië Slowakije Oostenrijk en Italië knallen. De start en finish staan vast, er is een route uitgestippeld, maar daar hoeft niet aan worden gehouden. Iedere ochtend aan de start worden opdrachten meegegeven en het is de bedoeling om deze zo goed mogelijk uit te voeren. De eerste dag begint rustig veel kilometers, veel snelwegen, voor de opdrachten even van de snelweg af om een foto van een dorpsnaam bordje te maken en snel weer verder. Bij de vraag ‘hier raakt de voorraad goudgele rakkers niet snel op’ vinden Bierbergen, onderweg naar het dorp komen we veel carbagerunners tegen en bij het naambordje zelf aan de rand van het dorp zit een man op zijn stoeltje tegen een muurtje aan, ik zwaai, de man zwaait terug, wij maken de benodigde foto en gaan verder. Ik vraag me af hoeveel rare creaties deze man al voorbij heeft zien komen. Bleude Holländer, haha.
Bij de finish blijkt dat we alle dorpsnaam bordjes goed hadden gevonden en de volle tien punten pakten! Dan is het zaak om zo snel mogelijk nog een camping te vinden, voordat alles verzadigt is met carbagerunners, we vinden een stadscamping in Berlijn en vertrekken met meerdere opmerkelijke auto’s er naartoe. Jammer genoeg voor ons, beter voor de overige gasten, mogen de mobielen de camping niet op, waardoor we geen gebruik kunnen maken van alle subwoofers, boxen, verlichtingen en andere ingebouwde ongein en het moeten doen met een draagbare radio en avondlampjes. De alcohol vloeide er niet minder om en na een waterpijp van de buren die ook op een doortocht door Europa bezig waren, ging het lampje langzaam uit voor mij.
Berlijn - Wroclaw
De tweede dag is het de bedoeling om in Wroclaw te komen, opdracht; verzamel afval wat de Polen langs de weg dumpen.
• een TV, de beeldbuis moet aanwezig zijn
• een boomstam, lengte minimaal 1 meter en met een doorsnede van minstens 30 centimeter
• een stuk sanitair (badkuip, wc, douchebak of was tafel), leidingwerk, kranen etc. etc. zijn niet toegestaan.
We vertrekken laat uit Berlijn en als we over de grens in Polen komen merken we dat meteen, wat een hobbelwegen af en toe is een klein stukje vernieuwd en dat is echt een verademing, al is het maar voor 30 meter. We gaan maar gauw de hobbelweg af het Poolse land in om onze opdracht te vervullen. Al gauw komen we een ander team tegen die op een bouwterrein bij stapels boomstronken staan. We gaan er ook naartoe en met onze in Berlijn gekochte houtzaag hebben we in een mum van tijd een passend stuk en velen handen maken licht werk dus met ze alle tillen we de stukken boomstronk op de beide auto’s, doen een verdient biertje en kunnen we verder op zoek. Midden in het dorpje Zary gaan we wat rondvragen. Bij een elektronica zaak vinden we een beeldbuis televisie en in een gebouw klaar voor de sloop(in ieder geval dat hoop ik toch) trek ik een wastafel van de muur. Op naar Wroclaw
Door de goede kwaliteitswegen van Polen verliezen we in Wroclaw ons eerste onderdeel, een stuk uitlaat begeeft het vijf minuten voor de finish. Polen komen naast ons rijden en wijzen naar beneden, wij dachten dat ze wilde dat we onze toeters lieten horen, maar toen we de muziek zachter deden, hoorde we flink wat gerammel en hadden we een wat sportiever geluidje. We stoppen halen los wat er nog vastzat van de uitlaat, gooien de uitlaat op het dak en snel naar de finish. Bij de finish word weer alles goed gerekend en staan zo goed in het klassement. Snel naar een camping, om dit maar eens te gaan vieren!
De camping is één groot zootje wat in Berlijn nog een beetje alles over meerdere campings verdeeld werd, lijkt hier alles bij elkaar te staan, overal carbagerunners op de camping. Er is iemand die vergat zijn achterklep dicht te doen, een stukje de auto verzet en heeel veel onderweg verliest. De Fun Loving Criminals staan met hun blokhut op wielen weer keihard muziek te draaien en het is een gezellige boel, toch roept de stad en gaan met een team dat naast ons staat de stad in, eerst even naar een steakhouse en daarna de club in.
Wroclaw – Bratislava.
Om half vijf weer terug op de camping en om zeven uur maakt mijn teammaatje die al eerder terug naar de camping was me wakker, heerlijk die carbagerun. Snel alles achterin de bus gesmeten en naar de start. Terwijl me maatje de opdracht van vandaag ophaalt zie ik nog even tijd om snel me tanden te poetsen en op te frissen, voor zover mogelijk.
De opdracht van vandaag was wel het leukste, integreren met de Tsjechische bevolking, de leukste was in klederdracht op de foto, we werden van hot naar her gestuurd en het enigste wat we wisten in het Tsjechisch was ‘kroj’ wat klederdracht betekend, steeds verder en dichterbij kwamen we bij het doel inmiddels wisten de ook dat ‘dejiku’ dankjewel betekende en dat we dat konden zeggen vonden de Tsjechen grappig en werden naar de toerisme informatie gestuurd. Een enorm mooie vrouw, eindelijk iemand die Engels sprak, vertelde dat het aangrenzende dorp helemaal into de klederdracht was en zij vond het wel verstandig om ons op een briefje te schrijven in het Tsjechisch wat onze bedoeling was, ze was nog slim ook. In het dorp de kroeg binnen gewandeld en het briefje onder hun neus geschoven, het briefje passeerden een paar handen totdat er iemand ging bellen. Daarna moest natuurlijk de auto worden gezien, ik snapte niet wat ze zeiden maar ik geloof dat ze ons aardig voor gek verklaarde. Er komt een nieuwe Tsjech aan en die bestudeert het briefje, we moeten hem maar volgen en komen bij een huis waar een hele grote pool hout staat de zagen. Wij hadden het stuk boomstronk nog op het dak liggen van gister en onze nieuwe grote vriend wilde het graag hebben. Het zoontje blijkt drie woorden Engels te kennen en we lijken weer verder van huis te zijn. Dan springt het zoontje op een scooter en is vijf minuten later terug met de dochter van de chef, vloeiend Engels, heeft blijkbaar zes jaar in Engeland gewoond en ze legt alles uit aan haar vader die ons daarna meeneemt naar hun huis. Daar binnen blijkt dat de chef zo’n beetje alle kleren bewaard voor het halve dorp en met dorpsfeesten gaat iedereen in klederdracht twee weken terug was er nog zo’n dorpsfeest en trots worden foto’s geshowd. Romano krijgt een passende uitfit en ik lach me kapot, vooral toen de man zijn dochter begon aan te prijzen bij ons. Helemaal compleet met leren laarzen en een hoedje speciaal van dat dorp maken we een foto. We lachen nog wat wisselen e-mail uit, er wordt nog een shotje speciale drank aangeboden door de chef, maar zijn dochter zei al dat het 60% alcohol bevatte dus hielden het maar bij een biertje, kunnen natuurlijk niet alles afslaan.
Net voor Bratislava wordt geadviseerd om van de snelweg af te wijken om een stukje door de heuvels te rijden, een heel mooi stukje. De finish locatie was schitterend een kasteel boven op de heuvel midden in Bratislava, acht punten haalden we vandaag binnen. Het tijdstip van aankomst bij de finish was minder en toen ook nog bleek dat de meeste campings ver buiten de stad lagen, besloten we net als veel andere teams een hotel te pakken.
Bratislava – Villach.
De Start de volgende dag was aan de waterkant van de rivier de Donau. Vandaag richting Oostenrijk een bergetappe, als de auto vandaag zou overleven dan is er voor de laatste etappe morgen niks aan de hand. We zetten koers. Bij een tankstation voordat de foto opdracht begon komen we de Turbochicks tegen een knalroze Peugeot, het blijkt dat we dezelfde foto’s moesten achterhalen en besloten word om bij elkaar te blijven. Het bleek een hele zware dag te worden vooral voor de auto, door veel oponthoud en niks kunnen vinden van de opdracht in het begin van de route blijven we daar te lang hangen en moeten we ons ’s avonds nog gaan haasten. Alles gaat goed totdat we een bordje 23% afdaling tegenkomen, in zijn één naar beneden rollen ging niet om zonder remmen te doen, beneden aan de afdaling stond al een ander team de remmen te laten afkoelen en wij willen daar ook stoppen, maar bij ons was het ook al raak. Een berg rook komt van de remmen vandaan, ze moesten met vier man van team Schijthuis de bus tegenhouden om ons niet verder de berg af te laten rollen. Wat volgt een gezellige boel, waarbij de ene na de andere carbagerunner de afdaling af komt rollen met verbrande remschijven en erbij komt staan om het zootje af te laten koelen. Wat zullen die Oostenrijkers gelachen hebben met hun keramische remschijven.
Na bijna een uur afkoelen, het werd zo gezellig, vertrekken team Schijthuis, de Turbochicks en wij richting Villach. De finish hoeven we niet meer aan te denken die haalden we bij lange na niet meer, de uitgestippelde route werd ook afgeraden, dus maar rechtstreeks naar Villach, wederom een hotelletje, gezellig met de Turbochicks een kamer naast ons. De minibar was op beide kamers gevuld met slechts ÉÉN biertje, dus een fles Bacardi oro opgehaald uit de auto om nog maar even te vieren dat we de berg etappe ook overleefd hadden.
Villach – Gardameer.
De volgende dag wederom maar acht punten gehaald, we mochten de foto’s van de dag ervoor vandaag inleveren en kregen gelijk een nieuwe opdracht. Een paar vragen die na wat google werk gauw gevonden waren en konden we de geplande route gaan rijden zonder al te veel oponthoud. Deze route was werkelijk waar schitterend, bergpassen, uitgehakte tunneltjes, een hemels blauw stuwmeer waar we nog lekker gezwommen hebbe, koeien op de weg gelukkig liepen ze door. Dit is waar we het voor deden wat een mooie omgeving.
Na de bergpas moesten we in bij het Gardameer zien te komen, onderweg nog lekker voor de laatste keer gek doen, een euforisch gevoel maakt zich meester. Toch maar eventjes gehaald. Wat een avontuur, wat een belevenis. Wat we weggerookt en gezopen hebben kost me een paar jaar van me leven, maar dat was het dan ook meer dan waard. Het saamhorigheid gevoel was groots telkens als je ergens langs de kant van de weg stond duurde het geen vijf minuten of andere teams kwamen helpen, ook probeer je te helpen zoveel als je kan. Bij de dames van Turbochicks water over de remmen gegooid om ze te laten afkoelen, stopt er een ander team of we daar even heel gauw mee wilden stoppen voordat ze krom zouden trekken, sorry dames!
’s Avonds in Bardolino was er dan het eindfeest de afgehuurde buitenlocatie was niet bestand tegen de bakken met regen die het nodig vond ons feestje te storen, gelukkig kon de prijsuitreiking binnen plaatsvinden, allereerst de originaliteitprijs die ging naar de blokhut van de Fun Loving Criminals die bij bijna elke start en finish locatie een enorme bende muziek verzorgde en met de meeste stemmen van alle teams er verdient met de prijs vandoor ging.
De Turbochicks haalden de 3e plaats
Mac Attack behaalden net als het jaar ervoor de 2e plaats
En de uiteindelijke winnaar werd Team G
Het feest mocht nog tot laat doorgaan, maar door het zelf bepalen van de prijzen van een biertje door de club, we moesten voor ons laatste biertje negen euro betalen, en door de irritante Italiaanse security, besloten toch steeds meer carbagerunners de stad in te gaan. Jammer voor de organisatie die verder voor een te gekke week hebben gezorgd, hoeveel mensen er uiteindelijk zijn uitgevallen en hoeveel er met vervangend vervoer zijn gefinisht weet ik niet. Maar de vrijdag avond werd nog laat, heel laat. Gelukkig was Romano alweer terug naar de auto gegaan om te gaan slapen zodat ik het nog wat later kon maken. Het is echt ongelooflijk wat je allemaal in één week mee kan maken dit is echt nog maar een fractie van wat we allemaal beleefd hebben. Het is misschien geen feest zoals DefQon, Extrema of Lowlands waar we normaal verslag van doen, maar dit spektakel is echt even het vermelden waard. Een week om nooit meer te vergeten. Tot volgend jaar
Dumee, team: Alpha Beta Rectum
