Het is 30 januari en het is bijna een maand geleden dat ik een dansje heb gedaan. Ik begin al aardige ontwenningsverschijnselen te vertonen; kriebelende tenen, bibber benen en m’n oren zijn al tijdje suisloos. Dus nu is het tijd om daar maar weer eens wat aan te doen, ik geef namelijk maar al te graag toe aan mijn verslaving. En als je het doet, moet je het goed doen. Gitaren, beats en ruige mannen moesten de ingrediënten worden voor deze avond. Na enig speurwerk bleek er maar 1 feest te zijn dat in aanmerking zou komen. Expornstar’s Rockstar in de Matrixx in Nijmegen. Het zijn de ruige mannen Don Diablo, Real El Canario, Jaziah, Oslo Hilton, Randy G. Blomstar en MC Sherlock die de tent moeten gaan rocken. Dat klinkt goed!
Het is bijna 20uur en mijn dansvriendinnetje en ik staan al een tijdje te tutten voor de spiegel. Het thema van de avond is Rockstar dus moet er goed nagedacht worden over ons outfit, kapsel en make-up. Ondertussen staat Sellout Sessions 3 op van Don Diablo. “We are the hooligans! We came, we saw, we killed the crowd!” dreunt het door mijn woonkamer. De stemming zit er goed in. Even een gezonde hap naar binnen werken en we kunnen gaan.
Er is slecht weer opgegeven dus we nemen ook een survival kit mee; dekentjes (je weet maar nooit) een voedsel pakketje, wat te drinken en ons MacGyver handboek. Iets over tienen rijden we Rotterdam uit. “Disco Disco Disco!” Klinkt t keihard uit de speakers. Als we bij Gorinchem aankomen gereden staat er een file. Niet zo erg, we zijn ruim op tijd dus sluiten netjes achteraan. Wij vermaken ons opperbest en maken er een klein feestje van in de auto.
Na een halfuur staan we nog steeds op dezelfde plaats en beginnen we ons een beetje zorgen te maken. Er komen twee ambulances langs gereden, t is blijkbaar goed raak. Het is wel een apart tafereel, mensen die op de snelweg een sneeuwpop staan te maken of sneeuw engeltjes liggen maken langs de kant van de snelweg. Wij gooien er ook maar even een spontane actie uit, een snelwegrave! Helaas was er maar 1 deelnemer… ik…
Na een paar uur komt er eindelijk beweging in de lange rij met auto’s. We springen ála Dukes of Hazzard weer in de auto. Jeeeeeeee! Op naar het feest! Met nog geen 50 km per uur rijden we de laatste 84 kilometer naar Nijmegen. Als we alle autospelletjes gehad hebben komen we eindelijk om 3.00 aan bij de Matrixx. Het is niet druk op de parkeerplaats en datzelfde moeten we ook binnen concluderen. Als we onze jassen hebben opgehangen en we onze eerste blik naar binnen werpen zien we dat het erg rustig is. Don Diablo hebben we helaas moeten missen maar Real el Canario maakt dat gemis helemaal goed. Wat staat die te vlammen!!! Dit Rockt dubbel en dwars! Rocknummers met extra beats, oude klappers in een nieuw jasje en keihard rockende Elektro. Er komt ook een heerlijke versie van Dolly Parton’s 9 to 5 langs die iedereen keihard staat mee te zingen. Wat een feest!
Op weg naar mijn eerste toiletbezoek bekijk ik de Matrixx nog even extra goed. Het is helemaal verbouwd! Ik vond de Matrixx altijd al erg mooi met de grote lampenkappen boven de lange barren, maar tegelijkertijd had het iets kouds, iets afstandelijks. Maar nu oogt het vriendelijk. Als je binnen komt is er een zit gedeelte waar je even de benen kan laten rusten en waar je gezellig kan kletsen. Binnen is de dansvloer groter gemaakt door de Barren naar de zijkant te plaatsen. Ik vind de verbouwing zeer geslaagd!
Expornstar staat altijd garant voor een aantal spectaculaire shows op de avond en ook deze keer hebben ze weer flink uitgepakt. En ja… ook de meisjes pakken flink uit….. De Rock acts geven absoluut kleur aan de avond. Ik heb een soort van Marilyn Manson voorbij zien komen…
En natuurlijk ontbreken Kiss en Queen ook niet! “We will, we will ROCK YOU!” Helaas is er maar slechts een enkeling die mee doet met het legendarische handen geklap.
Wat ik een beetje jammer vind is dat het publiek gaat staan kijken naar de show en dus stopt met dansen. Het is vaak moeilijk voor een DJ om de mensen dan meteen weer aan het dansen te krijgen. Al lukt het Real el Canario wel om de mensen snel weer aan t dansen te krijgen. Het zijn de funky soul klanken van Duck Sauce die de zaal vullen en iedereen danst en zingt mee. “Time after time, I told myself, I got nothing to lose!” Wat een heerlijk nummer! Om 3.30 is er een change of shift, het is Jaziah die achter de decks is gekropen. Op zich is t wel een leuke set maar op t moment dat ik in korte tijd het 3de dubbele nummer voorbij hoor komen wordt Jaziah liefkozend omgedoopt tot DJ Repeat. Tegen vijven wordt er afgesloten met “Hey Joe” van Jimy Hendrix. Het is tijd voor een laatste bezoek aan het toilet en we gaan onze jassen halen. Nog even een kletspraatje hier en daar en dan mogen we de sneeuw weer in.
Het was weer een groots avontuur dat nog niet afgelopen was, want nu moesten we weer terug! Gelukkig konden we even bij iemand “afteren” en konden we wachten tot de sneeuw voor t grootste gedeelte gesmolten was. De terugreis ‘s middags was een makkie, binnen ander halfuur waren we veilig thuis gekomen. Onder t genot van een welverdiend biertje kijk ik even terug op dit avontuur. Het heeft absoluut niet aan de organisatie gelegen dat t niet zo druk was deze avond. Dit noemen ze nou dikke vette pech! Van wat ik mee heb gekregen was de muziek top en de acts waren de kers op de taart. Ik heb genoten en onwijs veel gelachen, wat wil een mens nog meer?
